****** Laatste nieuws *********
Gepubliceerd maandag 17 november 2019

Nieuws over ons jubileumconcert dat op 10 november is gehouden. wordt bijgehouden op de pagina “Jubileum”.
Klik op Jubileum in de bovenbalk.

NIEUWSBERICHT  JUBILEUMCONCERT
Jubileumconcert met Friends and Special Guests
Zondag 10 november, Landgoed Overcinge in Havelte, aanvang 15 uur
------------------------------------------------------------------
Jubileumconcert van The Magnolians vol verrassingen.
Als je op een prachtige zonnige zondagmiddag via  de oprijlaan en hal het Landgoed Overcinge in Havelte binnenkomt en je wordt daar ontvangen door chique jongedames in flapper dress, dan ben je meteen in de sfeer van de Roaring Twenties. Muziek en
dans uit de twintiger en dertiger jaren, daar lag het accent van het concert. Ter gelegenheid van de veertig jaar die “De Eerste Vereniging Voor Jazz- en Dansmuziek, The Magnolians” nu bestaat, was de statige ontvangstzaal ingericht met een tentoonstelling. Vooral de oud-leden hebben daar herinneringen opgehaald bij de uitgestalde foto’s, affiches, krantenartikelen, schildjes en kleding.
Niet iedereen die het had gewild kon het concert bijwonen. Twee weken er voor was het al uitverkocht. De gelukkigen die er wel bij waren  werden door presentatrice  Lies Rubingh enthousiast meegevoerd naar het interbellum, de periode tussen de twee wereldoorlogen. Zij leidde het publiek vanaf de bakermat van de jazz, New Orleans (Mississippi Mud), tot aan swingende bevrijdingsmuziek (In The Mood).  De ontwikkeling van de orkesten in die periode werd gevolgd door het orkest te versterken met respectievelijk gastspelers en solisten.  Eerst met muziek van Jelly Roll Morton’s Red Hot Peppers en later met muziek van grotere hot-jazz  orkesten (Paul Whiteman, met strijkers) en big bands (Glenn Miller).

Robert Bosscher, gastsolist op piano was één van de verrassingen. Hij wist drie geheel verschillende pianostijlen vakkundig te treffen. Eerst in de Original Jelly Roll Blues van de zelf verklaarde “Ontdekker van de Jazz”: Ferdinand Morton. Vervolgens in Rialto Ripples, de enige ragtime die George Gershwin schreef. Robert leefde zich helemaal uit in een prachtige piano inleiding en later in  een swingende solo waarbij hij zijn techniek toonde. Zijn veelzijdigheid kwam later in het programma andermaal tot zijn recht door een hoofdrol in Moten Swing , een arrangement van het orkest van Count Basie.

Ook zangsolist Emile Boer had zich verdiept in de verschillende muziekstijlen van het interbellum. Gekleed in rokkostuum wist hij de juiste toon te treffen van muziek in de deftige dansclubs uit de dertiger jaren (Home In Pasadena, Sunday), maar ook die uit de decadente wilde twintiger jaren (de Original Charleston). Zijn stem blijkt ook uitstekend geschikt voor muziek van de Ramblers en Eddy Christiani, zoals te horen was in Veel Mooier Dan Het Mooiste Schilderij.

Strijkinstrumenten die deel uitmaken van jazzensembles zijn in onze tijd niet meer gebruikelijk maar waren in de dagen van de “Hot and Sweet Jazz and Dance Music”  heel gewoon. Het timbre van de strijkers in samenspel met de saxofoons en koperblazers gaf aan het geheel een verfijnde klank. Mede door de voortreffelijke geluidsversterking  kwamen zondagmiddag de drie violen zowel gezamenlijk als solistisch goed uit de verf in nummers als Clementine en Ain’t She Sweet.

Een volgende verrassing was het optreden van het klezmer ensemble “Klets”. De Magnolians maakten hiermee een cross-over met een ander soort muziek uit dezelfde periode, de klezmer-swing. Klets speelde als ensemble eerst een authentieke versie  van Bei Mir Bist Du Schein (later  “….Schön”). Emile Boer nam niet alleen de  yiddische tekst voor zijn rekening maar ook nog een spannende swingende scat in samenspraak met de klarinet van Mirjam Oosting. Klets startte vervolgens de ragtime Eine Kleine Yiddische Ragmusik, waar  de “Magnolians and Friends” zich halverwege muzikaal bij aansloten. Gezamenlijk werd met een opzwepende klezmer versnelling de rag uitgespeeld. Een wat dreigende passage in deze compositie werd geaccentueerd door pauken.  Het arrangement is van de hand van Gerhard Warmink, één van de gastspelers en trombonist van Klets.

De andere gastspelers (“Friends”) Harry Regterschot (trompet), Mirjam Oosting (klarinet)  en Pieter-Bas Vroegindeweij  (percussie en slagwerk) maakten ook deel uit van de volgende verassing: het jubileumorkest.

Het “Magnolians Jubileumorkest” orkest bestond uit 18 personen. De Magnolians aangevuld met “De Violetta’s” (de drie strijkers),  de vier “Friends” en twee van de “Special Guests” respectievelijk op piano en xylofoon. Evert van Loon stond er voor. Hij was aangetrokken als muzikaal adviseur bij de voorbereidingen van dit Jubileumproject. Onder zijn leiding gaf het orkest een geslaagde uitvoering van de Limehouse Blues, het hoogtepunt van de middag. Een concertstuk dat boeit door spannende tempowisselingen en afwisseling tussen de secties, speciaal voor deze grote bezetting gearrangeerd door Geert Rubingh Jr.. Een belangrijke rol was weggelegd voor Marleen Verhoeff, soliste op xylofoon. Vierstemmig(!) bouwde ze een solo op die in toenemend tempo naar een climax leidde. De xylofoon had ook een belangrijke rol In Rialto Ripples.

Het concert werd nog eens extra verlevendigd door dansparen van de Lindy Hop dansschool “Sugarspin” uit Groningen. Hun show werd steeds beloond met een welverdiend applaus. Een leuk interview met één van de dansparen gaf uitleg over oorsprong , aard en naamgeving van de Lindy Hop dans. 

Alle deelnemers sloten zingend, samen met het publiek, het concert af met Aint She Sweet, al vele jaren de uitsmijter van de Magnolians.

De doelstelling van dit jubileumproject was om een extra impuls te geven aan  het levend houden van de jazz- en dansmuziek uit het interbellum als cultureel erfgoed. Reden voor het Prins Bernhard Cultuur fonds om dit concert mede mogelijk te maken. Dit Anjerfonds heeft velen een geweldige, culturele middag bezorgd.